در ميان منفي‌هاست که مثبت بودن هنر است!

راه سوم-احمد حلت-مجله موفقيت شماره229

در ميان منفي‌هاست که مثبت بودن هنر است!

زمان دبيرستان معلم شيمي ما هميشه مي‌گفت: "در ريزترين واحد سازنده ماده يعني در دنياي اتم‌ها اين الکترون‌ها با بار منفي هستند که مانند ابري گرداگرد هسته اتم (شامل پروتون با بار مثبت) مي‌چرخند، و اين پروتون واقعا دل شير دارد که در محاصره لايه‌هاي از اَبَرالکترون با افتخار، مثبت بودن خودش را حفظ مي‌کند." معلم شيمي مي‌گفت: "در واقع در زندگي هم مثبت‌ها زماني ارزش واقعي خود را پيدا مي‌کنند که در محاصره منفي‌ها، مثبت بمانند و

هراس از طوفان

هراس از طوفان

کشیش سوار هواپیما شد.  کنفرانسی تازه به پایان رسیده بود و او می ‎رفت تا در کنفرانس دیگری شرکت کند؛ می ‎رفت تا خلق خدا را هدایت کند و به سوی خدا بخواند و به رحمت الهی امیدوار سازد.  در جای خویش قرار گرفت.  اندکی گذشت، ابری آسمان را پوشانده بود، امّا زیاد جدّی به نظر نمی ‎رسید.  مسافران شادمان بودند که سفرشان به زودی شروع خواهد شد.

هواپیما از زمین برخاست.  اندکی بعد، کمربندها را مسافران گشودند تا کمی بیاسایند.  پاسی گذشت. همه به گفتگو مشغول؛ کشیش در دریای اندیشه غوطه‌ور که در جمع بعد چه ‎ها باید گفت و چگونه بر مردم تأثیر باید گذاشت.  ناگاه، چراغ بالای سرش روشن شد: "کمربندها را ببندید!"  همه با اکراه کمربندها را بستند؛ امّا زیاد موضوع را جدّی نگرفتند.  اندکی بعد، صدای ظریفی از بلندگو به گوش رسید، "از نوشابه دادن فعلاً معذوریم؛ طوفان در پیش است." 

موجی از نگرانی به دلها راه یافت، امّا همانجا جا خوش کرد و در چهره‌ها اثری ظاهر نشد، گویی همه می‌کوشیدند خود را آرام نشان دهند. باز هم کمی گذشت و صدای ظریف دیگربار بلند شد، "با پوزش فعلاً غذا داده نمی‌شود؛ طوفان در راه است و شدّت دارد." نگرانی، چون دریایی که بادی سهمگین به آن یورش برده باشد، از درون دلها به چهره‌ها راه یافت و آثارش اندک اندک نمایان شد.

طوفان شروع شد؛ صاعقه درخشید، نعرهء رعد برخاست  و صدای موتورهای هواپیما را در غرّش خود محو و نابود ساخت؛ کشیش نیک نگریست؛ بعضی دستها به دعا برداشته شد؛ امّا سکوتی مرگبار بر تمام هواپیما سایه افکنده بود؛ طولی نکشید که هواپیما همانند چوب ‎پنبه بر روی دریایی خروشان بالا رفت و دیگربار فرود افتاد، گویی هم‌اکنون به زمین برخورد می ‎کند و از هم متلاشی می ‎گردد. کشیش نیز نگران شد؛ اضطراب به جانش چنگ انداخت؛ از آن همه که برای گفتن به مردم در ذهن اندوخته بود، هیچ باقی نماند؛ گویی حبابی بود که به نوک خارک ترکیده بود؛ پنداری خود کشیش هم به آنچه که می‌خواست بگوید ایمانی نداشت.  سعی کرد اضطراب را از خود برهاند؛ امّا سودی نداشت.  همه آشفته بودند و نگران رسیدن به مقصد و از خویش پرسان که آیا از این سفر جان به سلامت به در خواهند برد.

نگاهی به دیگران انداخت؛ نبود کسی که نگران نباشد و به گونه ‎ای دست به دامن خدا نشده باشد.  ناگاه نگاهش به دخترکی افتاد خردسال؛ آرام و بی ‎صدا نشسته بود و کتابش را می‌خواند؛ یک پایش را جمع کرده، زیر خود قرار داده بود. ابداً اضطراب در دنیای او راه نداشت؛ آرام و آسوده‌خاطر نشسته بود.  گاهی  چشمانش را می ‎بست، و سپس می ‎گشود و دیگربار به خواندن ادامه می ‎داد.  پاهایش را دراز کرد، اندکی خود را کش و قوس داد، گویی می ‎خواهد خستگی سفر را از تن براند؛ دیگربار به خواندن کتاب پرداخت؛ آرامشی زیبا چهره‌اش را در خود فرو برده بود.

هواپیما زیر ضربات طوفان مبارزه می ‎کرد، گویی طوفان مشت ‎های گره کردهء خود را به بدنهء هواپیما می ‎کوفت، یا می ‎خواست مسافران را که مشتاق زمین سفت و محکمی در زیر پای بودند، بترساند.  هواپیما را چون توپی به بالا پرتاب می ‎کرد و دیگربار فرود می ‎آورد.  امّا این همه در آن دخترک خردسال هیچ تأثیری نداشت، گویی در گهواره نشسته و آرام تکان می ‎خورد و در آن آرامش بی ‎مانند به خواندن کتابش ادامه می ‎داد.

کشیش ابداً نمی ‎توانست باور کند؛ در جایی که هیچیک از بزرگسالان از امواج ترس در امان نبود، او چگونه می ‎توانست چنین ساکن و خاموش بماند و آرامش خویش حفظ کند.  بالاخره هواپیما از چنگ طوفان رها شد، به مقصد رسید، فرود آمد.  مسافران، گویی با فرار از هواپیما از طوفان می ‎گریزند، شتابان هواپیما را ترک کردند، امّا کشیش همچنان بر جای خویش نشست.  او می ‎خواست راز این آرامش را بداند.  همه رفتند؛ او ماند و دخترک.  کشیش به او نزدیک شد و از طوفان سخن گفت و هواپیما که چون توپی روی امواج حرکت می‌کرد.  سپس از آرامش او پرسید و سببش؛ سؤال کرد که چرا هراس را در دلش راهی نبود آنگاه که همه هراسان بودند.

دخترک به سادگی جواب داد، "چون پدرم خلبان بود؛ او داشت مرا به خانه می ‎برد؛ اطمینان داشتم که هیچ نخواهد شد و او مرا در میان این طوفان به سلامت به مقصد خواهد رساند؛ ما عازم خانه بودیم؛ پدرم مراقب بود؛ او خلبان ماهری است."  گویی آب سردی بود بر بدن کشیش؛ سخن از اطمینان گفتن و خود به آن ایمان داشتن؛ این است راز آرامش و فراغت از اضطراب!

به نقل از سایت همکارم علیرضایی

تغيير نگرش

تغییر نگرش

حقیقتی کوچک برای آنانی که می خواهند زندگی خود را صد در صد بسازند

 

 

اگر

 

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

برابر باشد با

 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26

 

آیا برای خوشبختی و موفقییت تنها تلاش سخت كافیست؟

 

تلاش سخت (Hard work)

 

H+A+R+D+W+O+ R+K

 

8+1+18+4+23+ 15+18+11= 98 %

 

 

آیا دانش صد در صد ما را به موفقییت می رساند؟

 

دانش (Knowledge)

 

K+N+O+W+L+E+ D+G+E

 

11+14+15+23+ 12+5+4+7+ 5=96 %

 

 

عشق چگونه ؟

 

عشق (Love)

 

L+O+V+E

 

12+15+22+5=54 %

 

 

خیلی از ما فکر می کردیم که اینها مهمترین باشند ، مگه نه ؟!

 

پس چه چیز 100 % را می سازد ؟؟؟

 

پول (Money)

 

M+O+N+E+Y

 

13+15+14+5+25= 72 %

  

اینها كافی نیستند ، پس برای رسیدن به اوج چه باید كرد؟!

.

.

.

نگرش (Attitude)

 

1+20+20+9+20+ 21+4+5=100 %

 

 

آری

 

اگر نگرشمان را به زندگی ، گروه و کارمان عوض کنیم

 

زندگی 100%  خواهد شد

 

نگرش ، همه چیز را عوض می کند

 

نگاهت را تغییربده و چشمهایت را دوباره بشوی

 

همه چیز عوض می شود

به نقل از سايت راز همكارم

جملات ناب

انسان هرچه بالاتر رود احتمال دیده شدن وصله شلوارش بیشتر می شود

(ادیسون)

حرفهای ناب

تو ویترین زندگی به عروسکی نگاه نکن که مال تو نیست

 

چون اون فقط وسوسه ات میکند تا اونی که داری از

 

دست بدی

*******************************

آنچه می خواهیم نیستیم و آنچه هستیم نمی خواهیم

 

آنچه دوست داریم نداریم و آنچه داریم دوست نداریم و

 

عجیب اینکه هنوز امیدوار به فردایی بهتر هستیم