نه تو می مانی و نه اندوه

و نه هیچ یک از مردم این آبادی...

به حباب نگران لب یک رود قسم،

و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت،

غصه هم می گذرد،

آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

لحظه ها عریانند.

به تن لحظه ی خود، جامه ی اندوه مپوشان هرگز.

 

سهراب سپهری

برگرفته از وبلاگ همکارم شیخ حسن آقا